ഓർമ്മകളുടെ അഴിച്ചെഴുത്ത്

 

മനുഷ്യരെ നമ്മൾ മനസ്സിന്റെ ഭിത്തിയിൽ ഫ്രെയിം ചെയ്തു വെച്ചിട്ടുണ്ടോ?

Go to the > English Version

“അയ്യോ, നീ എത്ര വേഗമാണ് വലുതായത്! ദാ, നോക്കിക്കേ, എത്ര ഉയരം വെച്ചു!”

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം പരിചയക്കാരുടെ മക്കളെ കാണുമ്പോൾ നമ്മൾ പലപ്പോഴും പറയാറുള്ള വാക്കാണിത്. വീടിനുചുറ്റും ഓടിനടന്നിരുന്ന ആ കൊച്ചുബാലനെയോ, മേശപ്പൊക്കത്തോളം മാത്രം ഉയരമുണ്ടായിരുന്ന ആ കൊച്ചുപെൺകുട്ടിയെയോ ആയിരിക്കും നമ്മൾ ഓർക്കുന്നത്. പെട്ടെന്നൊരു നാൾ അവരിതാ മുതിർന്ന മനുഷ്യരായി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. സ്വന്തം കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ പോലുമാകാതെ നമ്മൾ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു:

 “കുട്ടികൾ എത്ര പെട്ടെന്നാണ് വലുതാകുന്നത്!”

 രസകരമായ ഒരു കാര്യമുണ്ട്—മറ്റുള്ളവരുടെ മക്കൾക്ക് നമ്മുടേതിനേക്കാൾ വളർച്ചക്കൂടുള്ളതായി നമുക്ക് തോന്നും. സ്വന്തം മക്കളെ നമ്മൾ ദിവസവും കാണുന്നുണ്ട്; അവരുടെ വളർച്ചയുടെ ഓരോ ഘട്ടവും അടുത്തറിയുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ആ വളർച്ച സ്വാഭാവികവും ക്രമേണയുള്ളതുമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ മറ്റുള്ളവരുടെ മക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ, പണ്ടെന്നോ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ ഒരു പഴയ ചിത്രമാണ് നമ്മൾ കൊണ്ടുനടക്കുന്നത്. വീണ്ടും കാണുമ്പോൾ ആ പഴയ ചിത്രവും ഇന്നത്തെ യാഥാർഥ്യവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം നമ്മെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നു.

 ഒരുപക്ഷേ, കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമല്ല നമ്മൾ ഇങ്ങനെയൊരു കാഴ്ചപ്പാട് പുലർത്തുന്നത്.

മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചും ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ഘട്ടത്തിലെ ചിത്രം നമ്മൾ മനസ്സിന്റെ ഭിത്തിയിൽ ഫ്രെയിം ചെയ്തു തൂക്കാറുണ്ട്. അവരുടെ കഴിവുകൾ, ബലഹീനതകൾ, രൂപം, പ്രകടനം, പദവി, പരിമിതികൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ അന്നത്തെ അറിവുവെച്ച് അവരിലൊരു ലേബലും ഒട്ടിച്ചുവെക്കും. വർഷങ്ങളോളം—ചിലപ്പോൾ ആയുഷ്കാലം മുഴുവൻ—ആ ചിത്രം നമ്മൾ മാറ്റമില്ലാതെ സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യും.

മനുഷ്യർ മാറുകയും, നമ്മുടെ മനസ്സിലെ അവരുടെ ചിത്രം മാറാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം തുടങ്ങുന്നത്.

തീർച്ചയായും, സ്വന്തം മക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ നമുക്കീ പ്രയാസമില്ല. അവർ വളരണമെന്നും നേട്ടങ്ങൾ കൊയ്യണമെന്നും വിജയിക്കണമെന്നും നമ്മളെക്കാൾ ഉയരങ്ങളിലെത്തണമെന്നും നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവർ മിടുക്കരായ പ്രൊഫഷണലുകളാകുമ്പോഴും, വിദൂരദേശങ്ങളിലേക്ക് പറക്കുമ്പോഴും, അംഗീകാരങ്ങൾ നേടുമ്പോഴും, നമുക്ക് സ്വപ്നം കാണാൻ മാത്രം കഴിയുന്ന പദവികളിൽ എത്തുമ്പോഴും നമ്മുടെ മനസ്സ് സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറയുന്നു. അവരുടെ നേട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ അഭിമാനത്തോടെ മറ്റുള്ളവരോട് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

എന്നാൽ ചില മാതാപിതാക്കൾക്ക് എല്ലാ സംഭാഷണങ്ങളും സ്വന്തം മക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള വാഴ്ത്തുപാട്ടുകളാക്കി മാറ്റുന്നൊരു ശീലമുണ്ട്.

“എന്റെ മകൻ ഇന്ന രാജ്യത്താണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. അവന്റെ ഭാര്യ വേറൊരു രാജ്യത്താണ്. മക്കൾ അവിടെ പഠിക്കുന്നു. അവൻ അത് നേടി, അവൾ ഇത് കൈവരിച്ചു...”

പറഞ്ഞുപറഞ്ഞ്, ഒരു സാധാരണ സൗഹൃദസംഭാഷണം പെട്ടെന്ന് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളുടെ റിപ്പോർട്ട് അവതരണമായി മാറും. കേൾക്കുന്നയാൾ ചോദിച്ചിട്ടുപോലുമുണ്ടാകില്ല, എങ്കിലും ആ കഥ പറച്ചിൽ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും.

ഒരുപക്ഷേ മാതാപിതാക്കളുടെ സ്വാഭാവികമായ സ്നേഹത്തിൽ നിന്നും അഭിമാനത്തിൽ നിന്നും ഉടലെടുക്കുന്നതാകാം ഇത്. എന്നാൽ ചിലപ്പോഴെങ്കിലും, മക്കളുടെ നേട്ടങ്ങളിലൂടെ സ്വന്തം മൂല്യം തെളിയിക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമം കൂടിയാകാം അത്. സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തിൽ നമുക്ക് പൂർണമായ ആത്മവിശ്വാസമില്ലാതെ വരുമ്പോൾ, കുടുംബത്തിന്റെ വിജയം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി നമ്മൾ ആരാണെന്ന് മറ്റുള്ളവരെ നിരന്തരം ഓർമ്മിപ്പിക്കേണ്ടി വരുന്നു.

 മക്കളുടെ വളർച്ച ആഘോഷിക്കുന്നതിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ല. എന്നാൽ എല്ലാ സംഭാഷണങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രബിന്ദു മക്കളാക്കി മാറ്റാതെ നമുക്കത് ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ എന്നതാണ് ചോദ്യം. എത്ര നല്ല വാർത്തയാണെങ്കിലും, കിട്ടുന്ന അവസരങ്ങളിലെല്ലാം ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നാൽ, അത് കേൾക്കാൻ നിൽക്കുന്നവർക്ക് മടുപ്പുളവാക്കും. ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ വാർഷിക റിപ്പോർട്ട് കേൾക്കാനല്ല, സൗഹൃദം പങ്കുവെക്കാനാണ് അവർ വന്നത്.

മനസ്സിൽ ആളുകളെ ഫ്രെയിം ചെയ്തുവെക്കുന്ന ഈ ശീലത്തിന് മറ്റൊരു വശവുമുണ്ട്.

ഒരു അധ്യാപകൻ തന്റെ ക്ലാസിലിരുന്ന ഒരു സാധാരണക്കാരനായ വിദ്യാർത്ഥിയെ ഓർക്കുന്നു. പഠനത്തിൽ അത്ര മിടുക്കനല്ലാതിരുന്ന, ചോദ്യങ്ങൾക്ക് അപൂർവ്വമായി മാത്രം മറുപടി നൽകിയിരുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ പഠിക്കാൻ പ്രയാസപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു കുട്ടി. ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ വിദ്യാർത്ഥി വിജയിച്ച ഒരു സംരംഭകനോ, പ്രശസ്തനായ ഒരു പ്രൊഫഷണലോ, സ്വാധീനമുള്ള ഒരു നേതാവോ ആയി മാറുന്നു.

അതുകണ്ട് അധ്യാപകന് അഭിമാനം തോന്നുമായിരിക്കും എന്നാണ് നമ്മൾ കരുതുക. പല അധ്യാപകർക്കും അങ്ങനെ തോന്നാറുമുണ്ട്. എന്നാൽ ചിലരെങ്കിലും ചെറിയൊരു വിമുഖതയോടെയാകും അതിനോട് പ്രതികരിക്കുക:

“അവൻ എന്റെ സ്റ്റുഡന്റായിരുന്നപ്പോൾ അത്ര കഴിവുള്ളവനൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. ഇത്ര വലിയ നിലയിൽ എങ്ങനെ എത്തിയെന്ന് എനിക്കറിയില്ല!”

ഒന്നു ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. പഠിക്കാനും, പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്താനും, പരാജയപ്പെടാനും, തിരുത്താനും, സ്വന്തം കഴിവുകൾ തിരിച്ചറിയാനും ആ വിദ്യാർത്ഥിക്ക് മുന്നിൽ ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ അധ്യാപകന്റെ മനസ്സിലെ ചിത്രം ഒരു ഇഞ്ച് പോലും മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നില്ല.

ഒരാളുടെ ഭൂതകാലം നന്നായി അറിയാമെന്നതുകൊണ്ട്, അവരുടെ പരിമിതികളെക്കുറിച്ചും നമുക്ക് വ്യക്തമായ ധാരണയുണ്ടെന്ന് നമ്മൾ തെറ്റായി വിശ്വസിക്കുന്നു.

പൂർവ്വ സഹപ്രവർത്തകർ, സുഹൃത്തുക്കൾ, ബന്ധുക്കൾ, പണ്ട് നമ്മോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്തിരുന്നവർ എന്നിവർക്കിടയിലെല്ലാം ഇത് സംഭവിക്കാറുണ്ട്. മുപ്പത് വർഷം മുമ്പ് പരിചയമുള്ള ഒരാളെ, ഇന്നും നമ്മൾ അന്ന് അളന്ന അതേ അളവുകോലുകൾ വെച്ചാണ് വിലയിരുത്തുന്നത്. അവർ പുതിയ കഴിവുകൾ നേടുമ്പോഴോ, മറ്റൊരു മേഖലയിലേക്ക് മാറുമ്പോഴോ, നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷകൾക്കപ്പുറമുള്ള നേട്ടങ്ങൾ കൈവരിക്കുമ്പോഴോ അവരെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ അഭിപ്രായം തിരുത്താൻ നമ്മൾ വിമുഖത കാണിക്കുന്നു.

"ചിലപ്പോൾ, ഒരാൾ നമ്മെക്കാൾ മികച്ച പ്രകടനം കാഴ്ചവെക്കുകയോ പുതിയ അവസരങ്ങൾ തേടി ഒരു സ്ഥാപനത്തിൽനിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് മാറുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ, നമ്മൾ പെട്ടെന്ന് അവരുടെ ബലഹീനത കണ്ടെത്താൻ തിടുക്കം കൂട്ടുന്നു. മനഃശാസ്ത്രത്തിലെ 'ജോഹാരി വിൻഡോ' (Johari Window) മാതൃകയിലൂടെ നോക്കിയാൽ, നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ നാല് തലങ്ങളും ഇവിടെ വ്യക്തമാകുന്നു:

• ഓപ്പൺ ഏരിയ (Open Area): മറ്റൊരാളുടെ വളർച്ചയും വിജയവും ഏവർക്കും വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.
• ബ്ലൈൻഡ് സ്പോട്ട് (Blind Spot): അവരുടെ കുറ്റം കണ്ടുപിടിക്കാൻ നമ്മൾ തിടുക്കം കൂട്ടുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ അസൂയയും അപകർഷതാബോധവുമാണ് പുറത്തുവരുന്നത്. ഇത് ചുറ്റുമുള്ളവർക്ക് മനസ്സിലാകുമെങ്കിലും നാം തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്ന അന്ധമേഖലയാണ്.
• ഹിഡൻ ഏരിയ (Hidden Area): നമ്മളിൽ ഉടലെടുത്ത തോൽവിഭീതിയും അപകർഷതാബോധവും മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് മറച്ചുവെക്കാനാണ് നാം വിമർശനത്തിന്റെ മുഖംമൂടി അണിയുന്നത്.
• അൺനോൺ ഏരിയ (Unknown Area): മറ്റുള്ളവരുടെ നേട്ടങ്ങളിൽ മുഴുകി അസൂയപ്പെടുമ്പോൾ, നമ്മളിൽത്തന്നെ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന കഴിവുകളും സാധ്യതകളും അജ്ഞാതമായി തുടരുന്നു.

ഈ നാല് തലങ്ങളെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, നമ്മുടെ 'ബ്ലൈൻഡ് സ്പോട്ട്' കുറയ്ക്കുകയും 'ഓപ്പൺ ഏരിയ' വിപുലീകരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ വ്യക്തിത്വ വികാസം സാധ്യമാകുന്നത്."

ഒരുപക്ഷേ ആ വ്യക്തി, നമ്മൾ ഒരിക്കലും ചിന്തിച്ചിട്ടുപോലുമില്ലാത്ത അവസരങ്ങൾ തിരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ പഠിക്കുകയും വളരുകയും ചെയ്യുകയായിരിക്കാം. ശരിയായ ഒരു വിലയിരുത്തലിൽ എത്തുന്നതിന് തക്കവിധം അവരുടെ സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് അറിവുണ്ടാകണമെന്നില്ല, പക്ഷേ നമ്മുടെ പഴയ ചിത്രം ലേബലുകളുമായി നിൽപ്പുണ്ടാകും.

മനുഷ്യർ നമ്മൾ വരച്ചുവെച്ച ചട്ടക്കൂടുകളിൽ ഒതുങ്ങാതെ വരുമ്പോൾ, ആ ചിത്രത്തിന്റെ വ്യാപ്തി കൂട്ടുന്നതിന് പകരം ആ വ്യക്തിയെ ചെറുതാക്കാനാണ് നമ്മൾ ചിലപ്പോൾ ശ്രമിക്കുന്നത്.

തീർച്ചയായും എല്ലാ മാറ്റങ്ങളും പുരോഗതിയാകണമെന്നില്ല. മനുഷ്യർക്ക് തെറ്റുപറ്റാം, ന്യായമായ വിമർശനങ്ങൾക്ക് അതിന്റെതായ സ്ഥാനവുമുണ്ട്. എന്നാൽ വിവേചനബുദ്ധി ഉപയോഗിക്കുന്നതും ഒരാളുടെ വളർച്ചയെ അംഗീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്നതും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്.

മനുഷ്യർ വെറുമൊരു ചിത്രങ്ങളല്ല; ജീവിക്കുന്ന കഥകളാണ്. അവർ പഠിക്കുന്നു, പരാജയപ്പെടുന്നു, തിരിച്ചുവരുന്നു, സ്വന്തം കഴിവുകൾ തിരിച്ചറിയുന്നു; ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ ഒരിക്കലും ഭാവനയിൽ പോലും കാണാത്ത വ്യക്തിത്വങ്ങളായി അവർ മാറും.

അതുകൊണ്ട്, മറ്റുള്ളവരെ നോക്കിക്കാണുന്നതിൽ നമുക്ക് കുറച്ചുകൂടി ഉദാരമനസ്കരാകാം. ആളുകൾ യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ വളരുന്നതുപോലെ തന്നെ നമ്മുടെ മനസ്സിലും വളരാൻ അവരെ അനുവദിക്കാം. അവരുടെ നേട്ടങ്ങളെ നമ്മൾ പർവ്വതീകരിക്കേണ്ടതില്ല, അല്ലെങ്കിൽ അവർ ചെയ്യുന്ന എല്ലാറ്റോടും യോജിക്കേണ്ടതുമില്ല. അവരെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ അറിവ് അപൂർണ്ണമായിരിക്കാമെന്നും നമ്മുടെ പഴയ ധാരണകൾ ഇനി ശരിയാകണമെന്നില്ലെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ മാത്രം മതി.

ഇനി എപ്പോഴെങ്കിലും വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരാളെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, പുതിയൊരു കാഴ്ചപ്പാടോടെ അവരെ നോക്കിക്കാണാൻ നമുക്ക് ശ്രമിക്കാം.

മറ്റൊരാളെ വിമർശിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് നമ്മോട് തന്നെ ലളിതമായ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കാം: അടുത്തകാലത്ത് ആ വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിനായി നമ്മൾ അരമണിക്കൂറോ ഒരു മണിക്കൂറോ എങ്കിലും മാറ്റിവെച്ചിട്ടുണ്ടോ? അവരുടെ സാഹചര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനോ, അവരുടെ കഥ കേൾക്കാനോ, അവർ കടന്നുപോയ വഴികൾ അറിയാനോ നമ്മൾ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇല്ലെങ്കിൽ, വിധിക്കാൻ അൽപ്പം കൂടി സാവകാശം കാണിക്കുന്നതല്ലേ നല്ലത്?

പണ്ടെന്നോ നമ്മൾ അവരെ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകാം. അതിന്റെ അർത്ഥം ഇന്നും അവരെ നമുക്ക് പൂർണ്ണമായി അറിയാമെന്നല്ല.

ഉപരിതലത്തിന് അപ്പുറത്തേക്ക് കാണുക

മനസ്സിൽ ആളുകളെ മാറ്റമില്ലാത്ത ചിത്രങ്ങളായി സൂക്ഷിക്കുന്ന ഈ രീതി, ദൈവം നമ്മെ കാണുന്ന രീതിക്ക് തികച്ചും എതിരാണ്. വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു: "ബാഹ്യരൂപം നോക്കി വിധിക്കരുത്; നീതിയോടെ വിധിക്കുവിൻ" (യോഹന്നാൻ 7:24). മനുഷ്യസഹജമായ സ്വഭാവം എപ്പോഴും പുറമെയുള്ള കാര്യങ്ങളിലാണ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്—പഴയ തെറ്റുകൾ, പഴയ പദവികൾ, ശാരീരിക പരിമിതികൾ എന്നിവയിൽ. എന്നാൽ "മനുഷ്യൻ പുറമേ കാണുന്നതു നോക്കുന്നു; കർത്താവോ ഹൃദയത്തിലേക്കു നോക്കുന്നു" (1 സാമുവൽ 16:7).

മനുഷ്യരെ പഴയ ഫ്രെയിമുകളിൽ തളച്ചിടുമ്പോൾ, നമ്മൾ അവരെ ജഡികമായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ മാത്രമാണ് കാണുന്നത് (2 കൊറി 5:16). ശരിയായ വിവേചനത്തിന് ഈ ബാഹ്യരൂപങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കാൻ കഴിയണം. ദൈവത്തിന്റെ സാദൃശ്യത്തിലേക്ക് നമ്മൾ പുതുക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ കാഴ്ചപ്പാട് പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ നമ്മളും തുടങ്ങുന്നു: ലേബലുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കാനും, ഉള്ളിലെ സാധ്യതകളെ തിരിച്ചറിയാനും, ദൈവം ആഗ്രഹിക്കുന്ന വ്യക്തിയായി വളരാനുള്ള കൃപ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകാനും നമുക്ക് സാധിക്കുന്നു.

ഭൂതകാലത്തിൽ മനുഷ്യരെ ഫ്രെയിം ചെയ്തുവെക്കുന്നത് നമുക്ക് അവസാനിപ്പിക്കാം; അവർക്ക് വളരാൻ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഇടം നൽകാം.

Personal Profile and Pages: https://sites.google.com/view/philipose-create

See the New Release, Trekking the Tribal Trail Click Here 

My Focus on People Groups 

https://sites.google.com/view/focusonpeople