ജനകീയ മുന്നേറ്റങ്ങൾ

ജനകീയ മുന്നേറ്റങ്ങളുടെ ജനനവും ജീവിതചക്രവും 

Read in English

ആമുഖം

ചരിത്രത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് രാജാക്കന്മാരും സർക്കാരുകളും സ്ഥാപനങ്ങളും മാത്രമല്ല; അനീതിക്ക് മുന്നിൽ മൗനം പാലിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യർ കൂടിയാണ്. അടിച്ചമർത്തലുകൾ സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമാകുമ്പോൾ, വ്യത്യസ്ത മേഖലകളിലുള്ള മനുഷ്യർക്ക് ഒരു പൊതുലക്ഷ്യത്തിനായി ഒന്നിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ആ പോരാട്ടം വിദേശ ഭരണത്തിനെതിരെ മാത്രം ആയിരുന്നില്ല; അത് അന്തസ്സിനും നീതിക്കും സ്വന്തം ഭാവി സ്വയം നിർണ്ണയിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള ദാഹമായിരുന്നു.

പക്ഷേ, സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് ഒരിക്കൽ മാത്രം നേടിയെടുത്ത് അവസാനിപ്പിക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല. ഓരോ തലമുറയും പുതിയ തരം ആധിപത്യങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു. അത്തരം ചങ്ങലകൾ ഒരുപക്ഷേ കോളനിവാഴ്ചയുടേതാകണമെന്നില്ല, മറിച്ച് രാഷ്ട്രീയമായ കടന്നുകയറ്റങ്ങൾ, സാമ്പത്തിക ചൂഷണം, സാമൂഹികമായ ഒറ്റപ്പെടുത്തൽ, പൗരാവകാശങ്ങളുടെ ലംഘനം, അല്ലെങ്കിൽ അധികാര കേന്ദ്രീകരണം എന്നിവയുടെ രൂപത്തിലാകാം. കാലത്തിനനുസരിച്ച് അടിച്ചമർത്തലിന്റെ രൂപം മാറുന്നു, അതിനോടൊപ്പം പ്രതിരോധത്തിന്റെ രീതികളും.

അതുകൊണ്ടാണ് ഓരോ കാലഘട്ടവും പുതിയ മുന്നേറ്റങ്ങൾക്ക് ജന്മം നൽകുന്നത്. ചിലർ രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി പോരാടുമ്പോൾ, മറ്റു ചിലർ സാമൂഹിക നീതിക്കും സാമ്പത്തിക സമത്വത്തിനും പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണത്തിനും ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കും അന്തസ്സിനും വേണ്ടിയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്. കാരണങ്ങൾ വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിലും, അവയുടെ പൊതുസ്വഭാവം ഒന്നുതന്നെയാണ്. മൗനമായിരിക്കുന്നത് ഇനി സാധ്യമല്ലെന്ന് സാധാരണ മനുഷ്യർ തീരുമാനിക്കുമ്പോഴാണ് ഇത്തരം മുന്നേറ്റങ്ങൾ ജനിക്കുന്നത്.

സാമൂഹിക മുന്നേറ്റങ്ങൾ എങ്ങനെ ജനിക്കുന്നു

സൗകര്യപ്രദമായ സാഹചര്യങ്ങളിലല്ല സാമൂഹിക മുന്നേറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്. ദുരിതത്തിന്റെയും ചൂഷണത്തിന്റെയും അനീതിയുടെയും അല്ലെങ്കിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം പടിപടിയായി നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന്റെയും കാലഘട്ടങ്ങളിൽ നിന്നാണ് അവ ഉയർന്നുവരുന്നത്. തെരുവുകളിൽ ജനക്കൂട്ടം തടിച്ചുകൂടുന്നതിന് എത്രയോ മുമ്പ് തന്നെ, മൗനമായി സങ്കടങ്ങൾ പേറുന്ന ഒരുപാട് മനുഷ്യരുണ്ടാകും. അവർ എല്ലാം സഹിക്കുന്നു, സാഹചര്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്നു, കാര്യങ്ങൾ മാറുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ കഴിയുന്നു.

കുറെക്കാലത്തേക്ക് അവർ നിശബ്ദരായി തുടരുന്നു.

പിന്നീട് ആരോ ഒരാൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നു.

ആദ്യത്തെ ശബ്ദം

പലരും ഉള്ളിൽ മാത്രം ഒതുക്കിവെച്ച വികാരങ്ങളെ തുറന്നുപറയാൻ ധൈര്യം കാണിക്കുന്ന ഒരു ശബ്ദത്തിൽ നിന്നാണ് ഓരോ മുന്നേറ്റവും ആരംഭിക്കുന്നത്. പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു തൊഴിലാളിയിൽ നിന്നോ, നീതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയിൽ നിന്നോ, പ്രതിസന്ധിയിലായ ഒരു കർഷകനിൽ നിന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ "ഇനി ഇത് സഹിക്കാനാവില്ല" എന്ന് ഉറക്കെ പറയുന്ന ഒരു സാധാരണ പൗരനിൽ നിന്നോ ആ ശബ്ദം ഉയർന്നുവരാം.

പലപ്പോഴും ഇതിനൊരു പെട്ടെന്നുള്ള കാരണമുണ്ടാകും—ഒരു നിയമം, ഒരു അറസ്റ്റ്, ഒരു അക്രമ സംഭവം, ഒരു കോടതി വിധി, അല്ലെങ്കിൽ മൗനം ഇനി ഒരു വഴിയല്ലെന്ന് ജനങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു തീരുമാനം. തങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്ന് പെട്ടെന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. വ്യക്തിഗതമായ നിരാശകൾ ഒരു പൊതു അനുഭവമായി മാറുന്നു. സംഭാഷണങ്ങൾ വ്യാപിക്കുന്നു, ഒരു ചെറിയ തീപ്പൊരിയായി തുടങ്ങിയത് കാട്ടുതീ പോലെ പടരുന്നു.

അധികാരം അതിരുകൾ മറക്കുമ്പോൾ

അനിയന്ത്രിതമായ അധികാരം പ്രതിരോധത്തിന് വഴിവെക്കുമെന്ന് ചരിത്രം വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിയിക്കുന്നു.

ആധിപത്യ ഭരണങ്ങളിൻ കീഴിലും ഏകാധിപത്യങ്ങളിൻ കീഴിലും ഭയം കാരണം ആളുകൾ വർഷങ്ങളോളം അടിച്ചമർത്തലുകൾ സഹിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ അവിടെയും ഒടുവിൽ സഹനത്തിന്റെ പരിധി ലംഘിക്കപ്പെടും.

രസകരമായ വസ്തുത, ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തും ഇത് സംഭവിക്കാം എന്നതാണ്. തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഭരണാധികാരികൾ ചക്രവർത്തിമാരെപ്പോലെ പെരുമാറാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ—സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ സ്വന്തം സ്ഥാനം ഉറപ്പിക്കുക, വ്യക്തിപരമായ അജണ്ടകൾക്കായി നിയമങ്ങൾ തിരുത്തിയെഴുതുക, ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വീര്യം കെടുത്തുക, അല്ലെങ്കിൽ ഭരണഘടനാ തത്ത്വങ്ങൾക്ക് പകരം സ്വന്തം താല്പര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഭരണം നടത്തുക—പൊതുജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം തകരാൻ തുടങ്ങുന്നു. പ്രതിരോധം ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് ഉയർന്നുവരില്ല, എന്നാൽ വിയോജിപ്പിന്റെ വിത്തുകൾ നിശബ്ദമായി അവിടെ വിതയ്ക്കപ്പെടുന്നു.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ നഷ്ടം

തങ്ങളുടെ ദൈനംദിന സ്വാതന്ത്ര്യം കവർന്നെടുക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് ആളുകൾക്ക് തോന്നുമ്പോഴാണ് മുന്നേറ്റങ്ങൾക്ക് വേഗതകൂടുന്നത്.

ഇത് വളരെ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്നാകാം തുടങ്ങുന്നത്—ആളുകൾ ഏത് തരം ഇന്ധനം ഉപയോഗിക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ ദൈനംദിന ജീവിതം എങ്ങനെ നയിക്കണം എന്നതിലൊക്കെയുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ നിന്ന്. തങ്ങളുടെ സ്വന്തം നാട്ടിൽ പൗരന്മാർ അന്യരെപ്പോലെ അനുഭവപ്പെടുകയും, ഒരുകാലത്ത് സ്വാഭാവികമായി ലഭിച്ചിരുന്ന അവകാശങ്ങൾ തെളിയിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാവുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ അവസ്ഥ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാകുന്നു. സംസാരിക്കാനും ആശയവിനിമയം നടത്താനും തങ്ങളുടെ ആചാരങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനും ആരാധിക്കാനും സ്വത്ത് കൈവശം വെക്കാനും അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം തടസ്സപ്പെടുന്നുവെന്ന് ആളുകൾ വിശ്വസിക്കുമ്പോൾ പ്രതിഷേധം വളരുന്നു.

എല്ലാവരും ഉടനടി പ്രതികരിക്കണമെന്നില്ല. പലരും മൗനമായി തുടരുന്നു. എന്നാൽ ഒരാൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ആ വാക്കുകളിൽ മറ്റുള്ളവർ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം കഥ തിരിച്ചറിയുന്നു. വ്യക്തിപരമായ സങ്കടങ്ങൾ ഒരു പൊതു പ്രസ്ഥാനമായി മാറുന്നു.

വിയോജിപ്പിൽ നിന്ന് മുന്നേറ്റത്തിലേക്ക്

എല്ലാ വലിയ മുന്നേറ്റങ്ങളും ആരംഭിക്കുന്നത് ഒരു വിയോജിപ്പിൽ നിന്നാണ്. വിയോജിപ്പ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ശത്രുവല്ല; മറിച്ച് ജനാധിപത്യം ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. സ്വന്തം ശബ്ദമോ അന്തസ്സോ പ്രതീക്ഷയോ അടിയറവ് വെക്കാൻ ആളുകൾ തയ്യാറല്ലെന്ന വസ്തുതയാണത് വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

ഒരു മുന്നേറ്റം വിജയിക്കുമോ എന്നത് പല ഘടകങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു—അതിന്റെ നേതൃത്വം, സ്വീകരിക്കുന്ന മാർഗ്ഗങ്ങൾ, അതിന്റെ ധാർമ്മികമായ ഈട്, വെറുമൊരു ദേഷ്യത്തിന് പകരം ഒരു പൊതുലക്ഷ്യത്തിന് ചുറ്റും ജനങ്ങളെ അണിനിരത്താനുള്ള അതിന്റെ കഴിവ് എന്നിവയാണവ.

ജീവിതചക്രം തുടരുന്നു

ഒരു മുന്നേറ്റവും എന്നെന്നേക്കുമായി നിലനിൽക്കില്ല. ചിലവ അവയുടെ ലക്ഷ്യം കൈവരിച്ച് പതുക്കെ ഇല്ലാതാകുന്നു. മറ്റു ചിലവ തലമുറകളുടെ പൊതുജീവിതത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളായി മാറുന്നു. ഇനി ചിലവ, വർത്തമാനകാലത്തെ മാറ്റത്തിന്റെ വക്താക്കളാകുന്നതിന് പകരം, പണ്ടത്തെ മഹത്തായ ഭൂതകാലത്തിന്റെ സ്മാരകങ്ങൾ മാത്രമായി ലക്ഷ്യബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് അവശേഷിക്കുന്നു.

എങ്കിലും ചരിത്രം ഒരിക്കലും നിശ്ചലമാകുന്നില്ല. ഒരു തരത്തിലുള്ള അനീതി ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ മറ്റൊന്ന് ഉയർന്നുവരുന്നു. ഓരോ തലമുറയും പുതിയ വെല്ലുവിളികളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു, അത് പുതിയ ശബ്ദങ്ങൾക്കും പുതിയ നേതാക്കൾക്കും പുതിയ മുന്നേറ്റങ്ങൾക്കും വഴിതുറക്കുന്നു. ചിലത് പൂർണ്ണമായും പുതിയതായിരിക്കും; മറ്റു ചിലത് പൂർത്തിയാകാത്ത പോരാട്ടങ്ങളുടെ പുതിയ രൂപങ്ങളായിരിക്കും.

ഏതൊരു സമൂഹത്തിനുമുള്ള യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളി മുന്നേറ്റങ്ങൾ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുമ്പോൾ പ്രതികരിക്കുക എന്നത് മാത്രമല്ല, അവ ഉണ്ടാകുന്നതിന് വളരെ മുമ്പ് തന്നെ വരാനിരിക്കുന്ന മുന്നറിയിപ്പുകൾ തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ്. ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ഗർജ്ജനമായി മാറുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ, അസംതൃപ്തിയുടെ നിശബ്ദ ശബ്ദങ്ങൾക്ക് വിവേകമുള്ള നേതാക്കൾ ചെവികൊടുക്കുന്നു. ഇത്തരം മുന്നറിയിപ്പുകൾ അവഗണിക്കുന്നവർക്ക് ഒരുപക്ഷേ മാറ്റത്തെ കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് തടഞ്ഞുനിർത്താനായേക്കാം, എന്നാൽ എന്നെന്നേക്കുമായി അതിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയില്ല.

ക്രൈസ്തവ സമീപനം

വിശ്വാസികൾ എല്ലാ മുന്നേറ്റങ്ങളെയും അന്ധമായി പിന്തുടരുകയോ, എല്ലാ പ്രതിഷേധങ്ങളെയും സ്വാഭാവികമായി തള്ളിക്കളയുകയോ ചെയ്യരുത്. പകരം, ദൈവവചനത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഓരോ ആശയത്തെയും വിവേചിച്ചറിയാനാണ് അവർ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഭരണാധികാരികളെ ബഹുമാനിക്കാൻ വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകം വിശ്വാസികളോട് ആജ്ഞാപിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും (റോമർ 13), ദൈവത്തോടുള്ള അനുസരണം ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അന്യായമായ അധികാരത്തെ ധൈര്യത്തോടെ നേരിട്ടവരെയും അത് ബഹുമാനിക്കുന്നു—ഫറവോന്റെ മുന്നിൽ മോശയും, ദാവീദിന്റെ മുന്നിൽ നാഥാനും, ആഹാബിന്റെ മുന്നിൽ ഏലിയാവും, രാജാവിന്റെ മുന്നിൽ എസ്ഥേറും, സാമ്രാജ്യത്വത്തിന് മുന്നിൽ ദാനീയേലും, ഹെരോദാവിന്റെ മുന്നിൽ യോഹന്നാൻ സ്നാപകനും, "മനുഷ്യരെക്കാൾ ദൈവത്തെ അനുസരിക്കേണ്ടതാകുന്നു" എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച പത്രോസും (പ്രവൃത്തികൾ 5:29) അതിന് ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.

അതുകൊണ്ട്, ക്രൈസ്തവന്റെ വിളി നിഷ്ക്രിയമായ മൗനമോ വിവേകരഹിതമായ പ്രക്ഷോഭമോ അല്ല, മറിച്ച് വിശ്വസ്തമായ സാക്ഷ്യമാണ്—സ്നേഹത്തിൽ സത്യം സംസാരിക്കുക, താഴ്മയോടെ നീതിയെ പ്രതിരോധിക്കുക, നീതിയിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാതെ സമാധാനം അന്വേഷിക്കുക എന്നിവയാണത്. സാമൂഹിക മുന്നേറ്റങ്ങൾക്ക് സർക്കാരുകളെയും സമൂഹങ്ങളെയും മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം, എന്നാൽ സുവിശേഷത്തിന് മാത്രമേ മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളെ മാറ്റാൻ കഴിയൂ.

അടിച്ചമർത്തലുകൾ അതിന്റെ രൂപം മാറ്റിയേക്കാം, എന്നാൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും അന്തസ്സിനും നീതിക്കും വേണ്ടിയുള്ള മനുഷ്യന്റെ ദാഹം ഒരിക്കലും മരിക്കുന്നില്ല. അതിന്റെ ultimate സാക്ഷാത്കാരം ദൈവരാജ്യത്തിൽ മാത്രമേ കണ്ടെത്താനാവൂ.

 

Personal Profile and Pages: https://sites.google.com/view/philipose-create

See the New Release, Trekking the Tribal Trail Click Here 

My Focus on People Groups 

https://sites.google.com/view/focusonpeople