മലബാറിലെ ഓട്ടൻ കുടുംബം

- May 01, 2026

നമ്മൾ പോകാൻ കൊതിക്കുമ്പോൾ വന്നവർ

ഫിലിപ്പോസ് വൈദ്യർ

ചില ജീവിതങ്ങൾ അത്രയേറെ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ കടന്നുപോകുന്നു, ഓർമ്മകളിൽ മാത്രം അവശേഷിച്ചുകൊണ്ട്. എന്നാൽ മറ്റ് ചിലരാകട്ടെ, അത്രതന്നെ ശാന്തമായി കടന്നുപോകുമ്പോഴും അവർ ഇല്ലാതായ ശേഷവും ഏറെക്കാലം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചിലത് ഇവിടെ ബാക്കിവെക്കുന്നു.

ഇത് പ്രശസ്തിയുടേയോ സ്ഥാനമാനങ്ങളുടേയോ കഥയല്ല. മറിച്ച്, സ്ഥിരതയുള്ളതും എന്നാൽ വലിയ വില നൽകേണ്ടി വന്നതുമായ ചില തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെ കഥയാണ്. ലോകത്തിന് ഒരുപക്ഷേ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത കാരണങ്ങൾക്കായി, പരിചിതമല്ലാത്ത മനുഷ്യർക്കിടയിൽ, ജന്മനാട്ടിൽ നിന്നും ഏറെ അകലെ അവർ നടത്തിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ. സ്വന്തമാക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് നൽകാൻ വേണ്ടി തങ്ങൾക്ക് അറിയാവുന്നതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചിറങ്ങിയ ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. തങ്ങൾ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഇടങ്ങളിലേക്ക്, ഒരിക്കലും കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടില്ലാത്ത മനുഷ്യരെ സേവിക്കാൻ, ഒരു ആയുസ്സിന്റെ വിലയുണ്ടെന്ന് തങ്ങൾ വിശ്വസിച്ച ഒരു സന്ദേശവുമായി അവർ വന്നു.

അവരെ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് നയിച്ച ആ കാഴ്ച എന്തായിരുന്നു?

അവരെ ഇവിടെത്തന്നെ തങ്ങാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച ആ വിശ്വാസം എന്തായിരുന്നു?

അവരുടെ ജീവിതങ്ങൾ ഇന്ന് നമ്മളോട് നിശബ്ദമായി ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യമെന്താണ്?

ഈ വിവരണം കേവലം ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ചുള്ളതല്ല. ഇതൊരു കണ്ണാടിയാണ്—ഒരുപക്ഷേ നമുക്ക് എളുപ്പത്തിൽ ഉത്തരം നൽകാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ചോദ്യവും.

I. ജംഗ്‌ഷനും കരുണാലയത്തിന്റെ കഥയും

1970-ൽ ചോക്കാട് മെയിൻ റോഡിലെ "സ്കൂൾ ജംഗ്ഷൻ" താളാത്മകമായ ചില നിശബ്ദ ചടങ്ങുകളുടെ ഇടമായിരുന്നു. ഒരു പ്രൈമറി സ്കൂൾ വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്ന കാലത്ത്, ചതുരാകൃതിയിലുള്ള ബോഡിയുള്ള ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങുന്ന, നല്ല വെളുത്ത യൂണിഫോം ധരിച്ച ഒരു സ്ത്രീയെ ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. അവർ ഞങ്ങളെ കാണാൻ വന്നതല്ല; മറിച്ച് വഴിയോരത്ത് കാത്തുനിൽക്കുന്ന "പ്രത്യേക" രോഗികൾക്ക് വേണ്ടിയാണ് അവർ വന്നത്. ഓരോ കുത്തിവെപ്പുകളും അവർ വളരെ കൃത്യതയോടെ നൽകുന്നത് ഞാൻ നോക്കി നിൽക്കുമായിരുന്നു. പിന്നീടാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്, അവർ സ്കൂളിന്റെ പരിസരപ്രദേശത്തുള്ള ക്ഷയരോഗികളായിരുന്നു എന്നും, അവരുടെ കൃത്യമായ ചികിത്സയുടെ (Follow-up injections) ഭാഗമായാണ് അവർ അവിടെ എത്തിയതെന്നും.

മലപ്പുറം, കോഴിക്കോട് ജില്ലകളിൽ ഒരുകാലത്ത് ഏറെ ആദരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന കരുണാലയ ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ തന്ത്രപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ഭാഗമായിരുന്നു ഈ സേവനം. 1958-ൽ അമേരിക്കൻ മിഷണറിയായ റവ. ഹെൻറി ഓട്ടൻ (സ്നേഹപൂർവ്വം 'ഓട്ടൻ സായിപ്പ്' എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു) സ്ഥാപിച്ച ഈ ആശുപത്രി മലബാറിലെ ഇന്ത്യ ഇവാഞ്ചലിക്കൽ ലൂഥറൻ ചർച്ച് (IELC) മിഷന്റെ അഭിമാനമായിരുന്നു. അതൊരു പ്രത്യാശയുടെ കേന്ദ്രമായിരുന്നു. പ്രധാനമായും രണ്ട് കാര്യങ്ങൾക്കാണ് കരുണാലയം പ്രസിദ്ധമായത്: ഒന്ന് ക്ഷയരോഗത്തിനെതിരെയുള്ള നിരന്തര പോരാട്ടം, രണ്ട് റബ്ബർ തോട്ടങ്ങളിലെ ഉഗ്രവിഷമുള്ള പാമ്പുകളുടെ കടിയേറ്റവർക്കുള്ള ഈ മേഖലയിലെ ഏക ആശ്വാസകേന്ദ്രം.

ഇന്ന്, ആ ചടുലമായ ചരിത്രം ഒരു മങ്ങിയ സ്വപ്നം പോലെ തോന്നിക്കുന്നു. ആശുപത്രി വളപ്പ് ഇന്ന് തകർന്നടിഞ്ഞ നിലയിലാണ്; കെട്ടിടങ്ങൾ ഇടിഞ്ഞു വീഴുന്നു, കാട് കയറി കല്ലുകൾ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ജീവൻ രക്ഷിക്കുന്ന മരുന്നുകളാൽ മുഖരിതമായിരുന്ന ആ മിഷൻ ഇന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായതുപോലെ തോന്നുന്നു. ഒരു വശത്ത് തഴച്ചു വളരുന്ന ഒരു സ്കൂളും മറുവശത്ത് പുതുക്കിപ്പണിത ഒരു ചാപ്പലും മാത്രം ബാക്കി. ഞായറാഴ്ചകളിൽ, പഴയ ജീവനക്കാരുടെ പിൻഗാമികളും കുറച്ച് മറ്റ് അംഗങ്ങളും ചേർന്ന് ഏതാണ്ട് 50-60 പേർ ഇപ്പോഴും അവിടെ പാട്ടുപാടാൻ ഒത്തുകൂടാറുണ്ട്. ഒരു കാലഘട്ടത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ആ മിഷന്റെ അവശേഷിക്കുന്ന ജീവിക്കുന്ന സ്പന്ദനങ്ങളാണ് അവർ.

II. പൊക്കമുള്ള സായിപ്പും മലയാളം പാട്ടും

ആ ബാല്യകാല ഓർമ്മകൾക്ക് ഏഴ് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കരുണാലയവുമായുള്ള എന്റെ ബന്ധം ആഴത്തിലുള്ളതായി. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബചരിത്രത്തിലെ ഒരടയാളമായിരുന്നു ആ ആശുപത്രി. സാധാരണ ഞങ്ങൾ പോകാറുള്ള നഗരത്തേക്കാൾ ദൂരെ (18 കിലോമീറ്റർ അകലെ) ആയിരുന്നിട്ടും, എന്റെ മൂത്ത സഹോദരി തന്റെ മൂന്നാമത്തെ മകളുടെ പ്രസവത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുത്തത് കരുണാലയമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് നിലമ്പൂരിലോ വണ്ടൂരിലോ ഏറ്റവും മികച്ച ചികിത്സ ലഭിക്കണമെങ്കിൽ ഓട്ടൻ സായിപ്പ് നയിക്കുന്ന കരുണാലയത്തിൽ തന്നെ പോകണമായിരുന്നു.

1980-ൽ ആ ഇതിഹാസത്തിന് പിന്നിലെ മനുഷ്യരെ ഞാൻ നേരിട്ട് കണ്ടു. കോഴിക്കോട് മലബാർ ക്രിസ്ത്യൻ കോളേജിലെ ഒരു ക്യാമ്പിൽ വെച്ച് പൊക്കമുള്ള, ഗാംഭീര്യമുള്ള ഹെൻറി ഓട്ടനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ മേരി എസ്തറിനെയും ഞാൻ കണ്ടു. ക്യാമ്പ് സന്ദർശിക്കാനെത്തിയ അവരെ അന്ന് വൈകുന്നേരം വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി. കേരളത്തിന്റെ മണ്ണിലേക്ക് തങ്ങളുടെ ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവെച്ച ആ രണ്ട് അമേരിക്കക്കാർ ഒരുമിച്ച് നിന്ന് ഒരു മലയാളം പാട്ട് പാടുന്നത് ഞാൻ ഓർക്കുന്നു. വളരെ പഴയ, പരിചിതമായ ഒരു ഗാനമായിരുന്നു അത്…

“നീയല്ലോ ഞങ്ങൾക്കുള്ള ദിവ്യ സമ്പത്തു- യേശുവേ....”

എങ്കിലും അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ അത് കേട്ടപ്പോൾ ആ മിഷൻ തികച്ചും വ്യക്തിപരവും പ്രാദേശികവും വിനയപൂർണ്ണവുമായി എനിക്ക് തോന്നി.

1985-ൽ എന്റെ ബിരുദാനന്തര ബിരുദത്തിന് ശേഷം, ഹെൻറി ഓട്ടൻ അന്തരിച്ച വാർത്ത ഞാൻ അറിഞ്ഞു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ എസ്തർ മേരി അപ്പോഴും വണ്ടൂർ കാമ്പസിലെ കരിങ്കല്ല് കൊണ്ട് പണിത ബംഗ്ലാവിൽ താമസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൈക്ക് എന്ന് പേരുള്ള മറ്റൊരു മിഷണറിയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഞാൻ അവരെ കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഓഫീസിൽ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അവർ ചാപ്പലിലാണെന്നും ഉടൻ തന്നെ വാർഡുകൾ സന്ദർശിക്കാൻ എത്തുമെന്നും അറിഞ്ഞു. ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ, കയ്യിലൊരു വടി ഊന്നി പതുക്കെ നടന്നു വരുന്ന അവരെ കണ്ടു. പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് തങ്ങൾ സേവിക്കാനെത്തിയ ആ മനുഷ്യർക്കിടയിലൂടെ അവർ ഇപ്പോഴും നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

III. "നീ പറയുന്നത് തന്നെയാണ് ഞാൻ അർത്ഥമാക്കുന്നത്"

ഒരു രോഗിയുടെ മുറിയിൽ നിന്നും വരാന്തയിലേക്ക് വന്ന അവരോട് ഞാൻ "ഗുഡ് മോർണിംഗ്" പറഞ്ഞു.

"ഗുഡ് മോർണിംഗ് ഫീലിപ്പോസ്!" അവർ പെട്ടെന്ന് മറുപടി നൽകി.

ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. ഞങ്ങൾ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു, എന്നിട്ടും അവർ എന്റെ പേര് വിളിച്ചു. അവരെങ്ങനെ എന്നെ മനസ്സിലാക്കി എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ, മുൻപ് മൈക്ക് അവരെ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ എന്റെ കൂടെയുള്ള ഫോട്ടോ കാണിച്ചിരുന്നു എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു.

മൈക്ക് ഒരു സഞ്ചാരിയായ മിഷണറിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ട്രക്ക് ടീം ഞങ്ങളുടെ പ്രദേശം സന്ദർശിച്ചപ്പോഴാണ് ഞങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടിയത്. അവർ താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലത്ത് വൈദ്യുതി ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ, ടീം ലീഡർ ചോദിച്ചത് പ്രകാരം മൈക്കിനെ ഒരു രാത്രി എന്റെ വീട്ടിൽ താമസിപ്പിച്ചു. ആ ഒരു രാത്രി എന്നത് പിന്നീട് ഒരാഴ്ചത്തെ താമസമായി മാറി. ഈ കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്ക് ഏതാനും മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപായിരുന്നു അത്.

അതായിരുന്നു ഓട്ടൻ കുടുംബത്തിന്റെ പ്രത്യേകത: അവർ വെറുമൊരു ആശുപത്രി നടത്തുകയല്ല ചെയ്തത്; മറിച്ച് ഓരോ മനുഷ്യരിലും അവർ വ്യക്തിപരമായ താൽപ്പര്യം കാണിച്ചു. അവർ മുഖങ്ങൾ ഓർത്തുവെച്ചു, കത്തുകൾ എഴുതി, തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്ന ഓരോ വ്യക്തിയെയും അങ്ങേയറ്റം കരുതലോടെ കണ്ടു.

ഞങ്ങൾ പതുക്കെ അവരുടെ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ വെച്ച് തന്റെ സഹായിയായ മാഗിയെ അവർ എനിക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി—നല്ല മലയാളത്തിൽ. ഒരു പുതിയ അതിഥി എന്ന നിലയിൽ അവർ എന്നെ കൗതുകത്തോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു. മിസിസ് ഓട്ടൻ കുടിക്കാൻ എന്തെങ്കിലും വേണോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ പതിവ് മര്യാദയുടെ ഭാഗമായി "വേണ്ട" എന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറി. ഉടൻ തന്നെ അവരുടെ മറുപടി വന്നു:

"നോക്കൂ, ഞാൻ ഒരു അമേരിക്കക്കാരിയാണ്. നീ എന്ത് പറയുന്നോ അത് തന്നെയാണ് ഞാൻ അർത്ഥമാക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ കരുതും. അതുകൊണ്ട് നിനക്ക് വേണ്ടത് എന്താണെന്ന് പറയൂ."

ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എനിക്ക് ചായ വേണമെന്ന് സമ്മതിച്ചു. ചായ കുടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും ഭാവി പദ്ധതികളെക്കുറിച്ചും അവർ ആത്മാർത്ഥമായ താൽപ്പര്യത്തോടെ സംസാരിച്ചു.

1985-ന്റെ അവസാനത്തിൽ, ഉപരിപഠനത്തിന് മുൻപായി ഒരു വർഷം ശുശ്രൂഷാ രംഗത്ത് ചിലവഴിക്കാൻ ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ പൂർണ്ണസമയ ശുശ്രൂഷ എങ്ങനെയുണ്ടാകുമെന്ന് അറിയാൻ ഞാൻ ഒരു വർഷത്തേക്ക് UESI ടീമിൽ ചേർന്നു.

ആ വർഷം (1986-87), ഇടയ്ക്കിടെ ഞാൻ മിസിസ് ഓട്ടനെ സന്ദർശിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ആ സേവന വർഷം കഴിഞ്ഞ്, അടുത്ത നീക്കത്തെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് സംശയങ്ങളുണ്ടായപ്പോൾ അവർ ലളിതമായ എന്നാൽ ഉറച്ച ഒരു ഉപദേശം നൽകി:

"ഫീലിപ്പോസ്, നിനക്ക് സംശയമുള്ളപ്പോൾ ഇപ്പോൾ ഉള്ളിടത്ത് തന്നെ തുടരുക."

ആ വാക്കുകളെ ഞാൻ ഗൗരവമായി എടുത്തു. ജോലിയിൽ നിന്നും ഒരു വർഷത്തെ കരാർ കഴിഞ്ഞ് മാറിനിൽക്കുകയായിരുന്നിട്ടും, കാര്യങ്ങളിൽ വ്യക്തത വരുന്നത് വരെ മറ്റൊരു വർഷം കൂടി ഞാൻ വീട്ടിൽ തന്നെ തുടർന്നു.

ആ കാത്തിരിപ്പിനും ആലോചനകൾക്കും ശേഷം, മിഷൻ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ വ്യക്തതയോടെ ഞാൻ പൂനെയിലെ UBS-ൽ ചേർന്നു. സുവിശേഷം എത്താത്ത ഇടങ്ങളിൽ ആശയവിനിമയത്തിലൂടെയുള്ള സേവനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി. അവധിക്കാലത്ത് നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ ഞാൻ മിസിസ് ഓട്ടനുമായി ഈ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ പൂനെയിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ പലതവണ അവർ എനിക്ക് കത്തെഴുതി.

മിസിസ് ഓട്ടന്—"മദാമ്മ" എന്ന് സ്നേഹപൂർവ്വം വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നവർക്ക്—അന്ന് പല ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ വാതരോഗത്തെക്കുറിച്ചും കൈവിരലുകളിലും മുട്ടുകളിലും നടത്തിയ ശസ്ത്രക്രിയകളെക്കുറിച്ചും അവർ എന്നോട് പറഞ്ഞു. അവരുടെ ചില വിരലുകൾ സ്ക്രൂ ഇട്ട് ഉറപ്പിച്ചതായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് തന്നെ എഴുതാനോ സാധനങ്ങൾ പിടിക്കാനോ അവർക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. തറയിൽ വീഴുന്ന സാധനങ്ങൾ കുനിഞ്ഞ് എടുക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ, കത്രികയുടെ ആകൃതിയിലുള്ള നീളമുള്ള ഒരു തടിക്കഷ്ണം കൊണ്ടാണ് അവർ സാധനങ്ങൾ എടുത്തിരുന്നത്.

ഇത്രയേറെ ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, അവർ എനിക്ക് കത്തുകൾ എഴുതാൻ സമയം കണ്ടെത്തി. എന്റെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ അല്ലെങ്കിൽ മീഡിയ വർക്ക്ഷോപ്പുകളെ കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ മാഗസിനുകളിൽ നിന്നും വെട്ടിയെടുത്ത് അവർ അയച്ചു തരുമായിരുന്നു.

വാക്കുകളിലെ ആത്മാർത്ഥതയും പ്രവർത്തിയിലെ സ്ഥിരതയുമാണ് ബന്ധങ്ങൾക്ക് അർത്ഥം നൽകുന്നതെന്ന് അവരുടെ ജീവിതം എന്നെ നിശബ്ദമായി പഠിപ്പിച്ചു.

IV. അവരുടെ ജീവിതം, അവരുടെ വിളി, അവരുടെ നിശബ്ദ പൈതൃകം

രോഗങ്ങൾ തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്ന, സഹായം അത്ര എളുപ്പമല്ലാതിരുന്ന, വണ്ടൂർ കൂടുതൽ നിശബ്ദമായിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. കുടുംബങ്ങൾ തങ്ങളുടെ സങ്കടങ്ങൾ നിശബ്ദമായി അനുഭവിച്ചിരുന്നു, അപരിചിതരെ വിശ്വസിക്കാൻ അവർക്ക് പെട്ടെന്ന് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഈ സാഹചര്യത്തിലേക്കാണ് റവ. ഹെൻറി ഓട്ടനും മേരി എസ്തറും കടന്നുവന്നത്. ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരു നിയോഗമായിരുന്നു അവരുടേത്. ആദ്യം സംസാരിക്കാനല്ല, മറിച്ച് കൂടെയിരിക്കാനാണ് അവർ വന്നത്.

മറ്റുള്ളവർ അവഗണിച്ച കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവർ തുടങ്ങിയത്. രോഗവും ഏകാന്തതയും നിശബ്ദമായ വേദനകളും അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തി. കാലക്രമേണ അത് കരുണാലയ ഹോസ്പിറ്റലായി മാറി. അതൊരു ചെറിയ തുടക്കമായിരുന്നു, എങ്കിലും രോഗികളെ മടി കൂടാതെയും പാവപ്പെട്ടവരെ ഭയം കൂടാതെയും സ്വീകരിക്കുന്ന ഇടമായി അത് വളർന്നു. മനുഷ്യർ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസങ്ങളോ പശ്ചാത്തലമോ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുമെന്ന് ഭയപ്പെടാതെ അങ്ങോട്ട് വന്നു. അവിടെ അവർക്ക് അന്തസ്സ് ലഭിച്ചു.

മേരി എസ്തർ രോഗികളെ പരിചരിച്ചുകൊണ്ട് പ്രവർത്തിച്ചു. ഹെൻറി ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ സഞ്ചരിച്ചു, സംസാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ അദ്ദേഹം മറ്റുള്ളവർക്ക് ചെവികൊടുത്തു. ആശുപത്രി കിടക്കകൾക്ക് അരികിലും വീടുകളിലും ഒന്നും തിരിച്ചു ചോദിക്കാത്ത കാരുണ്യപ്രവൃത്തികളിലൂടെയും അവർ വിശ്വാസം നേടിയെടുത്തു. അവരുടെ വാക്കുകൾക്ക് മുൻപേ അവരുടെ ജീവിതം സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

അത് അത്ര എളുപ്പമുള്ള മണ്ണായിരുന്നില്ല. ഇവിടുത്തെ വിശ്വാസങ്ങൾ ആഴത്തിൽ വേരോടിയതായിരുന്നു. എന്നാൽ ഓട്ടൻ കുടുംബം ബലം പ്രയോഗിച്ച് മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചില്ല. അവർ അവിടെത്തന്നെ കഴിഞ്ഞു, വീടുകൾ സന്ദർശിച്ചു, ക്ഷണിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ മാത്രം സംസാരിച്ചു. വായനശാലകൾ ചിന്തകൾക്കായി തുറന്നു കൊടുത്തു. പെട്ടെന്നുള്ള ആൾക്കൂട്ടങ്ങളിലല്ല, മറിച്ച് കാലക്രമേണ മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലാണ് മാറ്റം വന്നത്.

വൈകാതെ അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ വിപുലപ്പെട്ടു. നാട്ടുകാർ തന്നെ ആ ദൗത്യം ഏറ്റെടുത്തു. അപ്പുക്കുട്ടനെപ്പോലെയുള്ളവർ ആ ദൗത്യത്തിന്റെ കണ്ണികളായി മാറി. പാസ്റ്റർമാരും സഹായികളും പേരും പെരുമയുമില്ലാത്ത നിരവധി പ്രവർത്തകരും ആ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി. ചികിത്സ എന്നത് വലിയൊരു ദർശനത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വാതിലുകൾ കുട്ടികൾക്കായി തുറന്നു. അങ്ങനെ ഓട്ടൻ മെമ്മോറിയൽ സ്കൂൾ പോലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങൾ വളർന്നു വന്നു.

കാലം മാറിയപ്പോൾ ഈ ഭൂപ്രകൃതിയും മാറി. കെട്ടിടങ്ങൾക്ക് പ്രായമായി, തിരക്കേറിയ ഇടങ്ങളിൽ ഇന്ന് നിശബ്ദത പടർന്നു. വഴികളിൽ കാടുപിടിച്ചേക്കാം, എങ്കിലും നടന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ഓർമ്മകൾ അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. വണ്ടൂരിലും നിലമ്പൂരിലും ഒതുങ്ങാത്ത നിരവധി ജീവിതങ്ങളിലൂടെ ആ കഥകൾ ഇന്നും തുടരുന്നു.

അവരുടെ പൈതൃകം ഒരിക്കലും പുറംമോടിയിലോ വേഗതയിലോ ആയിരുന്നില്ല. അത് അവിടെത്തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നതിലൂടെയും, സേവനത്തിലൂടെയും, തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തികൾ നിലനിൽക്കുമെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തിലൂടെയും കെട്ടിപ്പടുത്തതാണ്. ആ നിശബ്ദമായ തുടക്കം ഇന്നും മനുഷ്യരിലൂടെയും ഓർമ്മകളിലൂടെയും പ്രതിധ്വനിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

V. നവീകരണത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരിടം

പടർന്നു പന്തലിച്ച മരങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചുകിടക്കുന്ന വള്ളിച്ചെടികൾക്കും കാടിനും ഇടയിൽ, കരുണാലയത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പുകൾക്ക് നടുവിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വലിയൊരു വിസ്മയം തോന്നുന്നു. അനേകർക്ക് സൗഖ്യം നൽകാനും, എണ്ണമറ്റ ജനനങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിക്കാനും, വിഷബാധയേറ്റവരുടെ പോലും ജീവൻ രക്ഷിക്കാനും ദൈവം ഈ സ്ഥലം ഉപയോഗിച്ചു.

ഈ കെട്ടിടത്തിനുള്ളിൽ ആദ്യമായി വെളിച്ചം കണ്ട പലരും ഇന്ന് വണ്ടൂരിലും നിലമ്പൂരിലും അതിനപ്പുറവും കുടുംബങ്ങളായും നേതാക്കളായും ജീവിക്കുന്നു. ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ആ ജീവൻ എങ്ങും പോയിട്ടില്ല; അത് ലോകത്തിലേക്ക് പടർന്നിരിക്കുകയാണ്.

ഓട്ടൻ കുടുംബം ഇന്ന് ഇവിടെയില്ലായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവരുടെ ഓർമ്മകൾ ഈ മണ്ണിൽ പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ഓരോ മതിലിലും ഓരോ വഴിയിലും കരുണയുടെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും കഥകളുണ്ട്. കരുണാലയം വെറുമൊരു പഴയ ഇടമല്ല—അതൊരു കാത്തിരിപ്പാണ്. പുതിയൊരു കാഴ്ചപ്പാടിനായി, പുതിയൊരു തലമുറയെ സേവിക്കാനായി അത് പുനർജനിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു.

ഇന്ന് നമ്മൾ കാണുന്ന ഈ തകർന്നടിഞ്ഞ അവശേഷിപ്പുകൾ ഒരുപക്ഷേ പുതിയ എന്തിന്റെയെങ്കിലും അടിത്തറയായി മാറിയേക്കാം.

VI. ജീവിക്കുന്ന പൈതൃകം

റവ. ഹെൻറി ഓട്ടൻ തന്റെ ഭൗമിക ജീവിതം ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ അവസാനിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം തിരിച്ചുപോയില്ല; താൻ സേവിക്കാനെത്തിയ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ തന്നെ തുടർന്നു. ലൂഥറൻ ചർച്ചിലെ ചാപ്പലിന് അടുത്തുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കല്ലറ ഇന്നും നന്നായി പരിപാലിക്കപ്പെടുന്നു—അനുസരണത്തിനായി സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ നിശബ്ദ സാക്ഷ്യം.

ആശുപത്രിക്ക് സമീപം ഇന്ന് ഓട്ടൻ മെമ്മോറിയൽ ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂൾ നിലകൊള്ളുന്നു. ഒരു മിഷനായി തുടങ്ങിയത് ഇന്ന് വലിയൊരു മാറ്റമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

മേരി എസ്തർ ഓട്ടൻ പിന്നീട് തന്റെ മകൻ ജോയൽ ഓട്ടനൊപ്പം അമേരിക്കയിലേക്ക് മടങ്ങി, അവിടെ വെച്ച് തന്റെ ഓട്ടം പൂർത്തിയാക്കി. എന്നാൽ അവരുടെ മടക്കയാത്രയോടെ ആ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അവസാനിച്ചില്ല. അവരുടെ മകൻ ജോയൽ ഓട്ടൻ ഇന്നും ഇന്ത്യയിലെ ലൂഥറൻ മിഷൻ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ സജീവമായി ഇടപെടുന്നു.

കർത്താവിന്റെ നാമം മഹിമപ്പെടട്ടെ. ഈ ദമ്പതികളും അവരെപ്പോലെയുള്ള അനേകരും നമ്മുടെ മണ്ണിൽ വിതച്ച വിത്തുകൾ നിത്യതയോളം ഫലം നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കട്ടെ.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കല്ലറയ്ക്ക് അരികിലുള്ള സ്മാരക ശിലയിൽ ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു:

റവ. ഹെൻറി ജെ. ഓട്ടൻ – നാഴികക്കല്ല്

സ്ഥാപകൻ/അഡ്മിനിസ്‌ട്രേറ്റർ:

കരുണാലയ ഹോസ്പിറ്റൽ, വണ്ടൂർ (1924–1985)

1924 ജൂൺ 23-ന് അമേരിക്കയിലെ അയോവയിൽ റവ. ഹെൻറി - അമാൻഡ ഓട്ടൻ ദമ്പതികളുടെ മകനായി ജനനം. 1951 ഒക്ടോബറിൽ അദ്ദേഹം വണ്ടൂരിലെത്തി. അക്കാലത്ത് തീർത്തും അവികസിതമായിരുന്നു ഈ പ്രദേശം. നിരക്ഷരതയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും ദാരിദ്ര്യവും നിറഞ്ഞ ജനതയെ സഹായിക്കാൻ ഓട്ടൻ ദമ്പതികൾ തീരുമാനിച്ചു.

1952 ഏപ്രിൽ 3-ന് വണ്ടൂർ ബസാറിൽ ഒരു ചെറിയ ഡിസ്പെൻസറി ആരംഭിച്ചു. മുസ്ലീം സ്ത്രീകൾ വീടിന് പുറത്തിറങ്ങാൻ മടിച്ചിരുന്ന അക്കാലത്ത് അവർ വീടുകൾ സന്ദർശിച്ച് മരുന്നും ഭക്ഷണവും നൽകി. രോഗികളെ തന്റെ കൈകളിൽ എടുത്ത് അദ്ദേഹം ആശുപത്രിയിലേക്ക് എത്തിച്ചിരുന്നു.

1954-ൽ ഇത് 70 ബെഡുകളുള്ള 'കരുണാലയ ഹോസ്പിറ്റൽ' ആയി വളർന്നു. പാമ്പുകടിയേറ്റവർക്ക് ആന്റി-വെനം നൽകുന്ന ജില്ലയിലെ ആദ്യ കേന്ദ്രമായിരുന്നു ഇത്. 1985 ഫെബ്രുവരി 22-ന് ചെന്നൈയിൽ വെച്ച് ഔദ്യോഗിക കൃത്യനിർവഹണത്തിനിടെ അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹപ്രകാരം കരുണാലയ വളപ്പിൽ തന്നെ അടക്കം ചെയ്തു.

കുറിപ്പ്: "എല്ലാ ബുദ്ധിയെയും കവിയുന്ന സമാധാനം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെയും മനസ്സിനെയും നിറയ്ക്കട്ടെ. ഹെൻറി ഓട്ടൻ നമുക്ക് ഒരു പടി മുന്നേ പോയിരിക്കുന്നു!" – മേരി എസ്തർ ഓട്ടൻ.

VII. ഉപസംഹാരം

മിഷണറിമാർ ഇന്ത്യയിലേക്ക് വന്നത് സുഖസൗകര്യങ്ങൾ തേടിയല്ല, മറിച്ച് ഉറച്ച ബോധ്യത്തോടെയാണ്. ഈ മണ്ണിലുള്ളവർ സത്യം അറിയാനും വളരാനും വേണ്ടിയാണ് അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ നൽകിയത്. ചികിത്സയിലൂടെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെയും വിവർത്തനത്തിലൂടെയും അവർ വ്യക്തികളിലും സമൂഹത്തിലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു.

അവരുടെ ജീവിതം നമ്മുടെ മുന്നിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു:

നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെയോ ജനതയുടെയോ മാറ്റത്തിനായി ജീവിതം ചിലവഴിക്കാൻ നമ്മളിൽ ആരെങ്കിലും തയ്യാറാണോ?

നമ്മുടെ തലമുറയിലെ പലരും ഈ മിഷണറിമാർ ഉപേക്ഷിച്ചു വന്ന അതേ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറാൻ വെമ്പുന്ന ഈ കാലത്ത്, ഈ ചോദ്യത്തിന് ഏറെ പ്രസക്തിയുണ്ട്. മിക്കപ്പോഴും നമ്മൾ പോകുന്നത് സേവിക്കാനല്ല, മറിച്ച് അവിടുത്തെ സുഖസൗകര്യങ്ങൾ ആസ്വദിക്കാനാണ്.

എന്നാൽ സുവിശേഷത്തിന്റെ വിളി ഇന്നും മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നു: അത് സുഖസൗകര്യങ്ങളിലേക്കല്ല, മറിച്ച് അർപ്പണബോധത്തിലേക്കാണ്; എളുപ്പവഴികളിലേക്കല്ല, മറിച്ച് നിത്യമായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കാണ്.

ജീവൻ നൽകാൻ വേണ്ടി അവർ കടൽ കടന്നു വന്നു; നമ്മളും കടൽ കടക്കുന്നു. നമ്മൾ എന്തിനു വേണ്ടിയാണ് പോകുന്നത്? നമുക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ഒരു ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാനോ, അതോ മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കാനോ? ഈ ലോകത്തെ സുഖസൗകര്യങ്ങൾക്കായി നമ്മൾ ജീവിക്കുമോ, അതോ നമുക്ക് ശേഷവും നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു മഹത്തായ ലക്ഷ്യത്തിനായി ജീവിക്കുമോ?